Na deze film stopt pornokoningin Madieke Hansen, al heeft ze dat nog niet verteld aan haar vriend en vaste producer Ronald. De aanleiding is een voorval, vorige week, in de supermarkt.
Nu staat ze in de hamerende hitte te wachten op het begin van de opname. Haar tegenspeler zal onder water komen aanzwemmen en haar ontkleden, en een onderwatercamera zal dat vastleggen.
Vorige week was een jongetje van een jaar of negen betrapt op winkeldiefstal. Een politieagent was gekomen. Zweet dampte op de ramen van het kantoortje van de winkelchef. Een troel met een zonnebril op kwam het jong ophalen.
Mensen keken toe toen die twee door de winkel naar de uitgang liepen, gevolgd door de agent. “Het is niet mijn kind,” riep ze naar hen. “Ik pas alleen maar op hem.” Er werd gelachen om die laatste zin. “Het is niet mijn kind,” herhaalde ze, “zijn moeder is bezig met haar filmcarrière.” De jongen rukte zich los en rende de winkel uit. De agent riep “hé!”.
De dag daarop werd Madiekes zoontje Ronny zes.
▶hoe vond je deze?
Wat ik mij herinner van de avond zijn flarden. Of ze enige overeenkomst hebben met wat er is gebeurd, weet ik niet. Deze herinneringen lijken helemaal niet op wat ik gewoonlijk doe, wie ik altijd ben.
We stonden bij een fonkelnieuwe marmeren fontein. Het verbaasde me dat er al zo veel muntjes in geworpen waren. Luciënne pakte haar portemonnee om ook haar geluk af te dwingen. Toen ze de portemonnee terugstopte, werd hij uit haar handen gegrist door de vrouw die naast haar stond.
Dit is nog helder. Dit klopt waarschijnlijk wel.
Ik zit de vrouw op de hielen en zie dat ze de portemonnee overgeeft, maar niet aan wie. Als ik haar inhaal duw ik haar tegen de grond.
“Zulke agressieve vuile streken pikken we niet in onze stad,” zegt een hoge politie-officier tegen mij. Ik onderteken de tekst van mijn verhoor.
“Wat jij doet moet jij weten, ik…” is het laatste wat ik Luciënne hoor zeggen. Ik geloof dat ze dezelfde schoudertas draagt als toen.
Morgen moet ik voorkomen.
▶hoe vond je deze?
Vroeger, als Relja en zijn makkers speelden in het dorp, had Arlu een meisje op zijn schoot. Accordeon spelen kon hij niet, maar snelle vingerbewegingen maakte hij als de beste. Hij had jarenlang gewerkt als zakkenroller in Boekarest.
“Arlu, kom,” zei Relja op een maandagochtend in 1994. Arlu snurkte als een dronken tor en toen hij ontwaakte was Relja vertrokken. “Hij stapte op een trein die kant uit,” zei Relja’s moeder en ze wees richting lichtgroene velden, grijsblauwe heuvels en het verlossende buitenland.
Arlu vond hem in Shase, waar zijn muziek uit een kroegje fladderde. Daar kocht Arlu voor twee glazen ţuică een accordeon en begon over de knoppen van het instrument te ritselen. Nog altijd kijkt hij de kunst af bij zijn vriend, hoe goed hij inmiddels zelf ook speelt.
Deze onopzettelijke clowns hebben een verlaten podium gevonden. Nu maken zij Utrecht melancholisch. Arlu doet alsof zijn handen dode vogeltjes zijn die hij tot leven wekt. Als ik een circus had, nam ik ze in dienst. Maar hopelijk zijn ze op hun best in deze misère en worden ze nooit beroemd.
▶hoe vond je deze?
