broeder gerald boven mijn bed…

Broeder Gerald

Toen ik vijf jaar en negen maanden oud was, ben ik bijna doodgegaan.

Ik had een streptokokkeninfectie. Met de auto ben ik naar het ziekenhuis gebracht. Het gezicht van mijn moeder zei me dat ik levensgevaarlijk ziek was. Ik lag een paar dagen aan een infuus dat bromde. Daar huilde ik dwars doorheen. Op een avond hoorde ik opeens het geluid niet meer en ik bleef doodsbang liggen, met mijn ogen dicht. Doof geworden. Ik dacht dat ik bij de volgende uitademing dood zou gaan.

Ik hield mijn adem in. Een minuut of langer verkeerde ik in de volkomen eenzaamheid die het moment van sterven omhult. “Adem maar verder dan!” zei een stem tegen mij en het brommen begon weer. Boven mij was een gezicht dat ik mij nooit meer kon herinneren.

Mijn moeder heeft me meermalen verteld dat ene broeder Gerald mij het leven gered heeft. Ik ben altijd bang voor hem geweest. Vandaag stond ik oog in oog met een hond. Hij leek tegelijk gevaarlijk en vriendelijk. Onpeilbaar.

Dit was het gezicht van broeder Gerald, wist ik opeens.

  • Share/Bookmark
Gewinkt op zaterdag, oktober 3rd, 2009 under Uncategorized, Wink.

5 comments

  1. Mooi geschreven.

  2. Heel erg mooi geschreven!

  3. Streptokokken-blues… Leuk verhaal!

  4. Goed geschreven en leuk om te lezen!

hoe vond je deze?