Waar ben je nou?
…
Ik heb het hartstikke koud, ik ga hier niet langer zitten wachten met die spullen.
…
Nee, ik kan er niet de hele middag mee sjouwen, ik ga naar het museum en ik heb een afspraak bij een uitzendbureau.
…
Natuurlijk, het was heel fijn dat ik kleren van je vriendin mocht lenen, maar ik heb zelf warme kleren gekocht en die van haar heb ik hier bij me in een grote tas. Dat hadden we toch afgesproken?
…
Ja, dat was mijn fout: in Europa is het zomer, maar ik heb gewoon geen zin om hier nog langer te vernikkelen.
…
Jij zou hier om twee uur zijn en dat is nu drie kwartier geleden.
…
In elk geval meer dan een kwartier. Dat voelt lang hoor, als het zo koud is.
…
Nee, ik ga niet nog een kwartiertje wachten.
…
Broertje, ik weet het goed gemaakt. Ik zal hem hier schuin tegenover afleveren bij die souvenirwinkel waar jij vroeger gewerkt hebt, dan vraag je daar maar naar een rode tas met dameskleren.

Venus, Angela’s dochter van 17, heeft vorige maand drie vriendjes versleten. Van de taart die Angela had gebakken voor de logeerpartij van het vriendje Ryan, konden ze de volgende dag nog eten toen ene Robin voor het eerst mee naar huis kwam.

Toen Angela zelf 17 was, hielden haar ouders haar strak. Logeerpartijen waren er niet bij. Zoenen was gevaarlijk en naar bed gaan verboden. Gezeglijk als Angela was, bleef ze maagd tot ze zich op haar 24ste verjaardag had verloofd met Chen, de enige Aziaat op het Textiles College.

Venus heeft gisteren aangekondigd het ouderlijk huis te verlaten: “Jij kijkt wel blij, hoor mam, maar ik kan er niet tegen dat je zo jaloers doet.” Ze voegde eraan toe: “En als ik er weer tegen kan, dan kom ik wel terug.” Chen heeft geantwoord dat een Chinees spreekwoord zegt dat een familienest geen duiventil is.

Angela heeft een uur later opnieuw de e-mail geopend met de uitnodiging van Textiles College om Free Hugs te gaan geven in de buurt van Central Park. Met iedere omhelzing bevrijdt Angela vandaag zichzelf.

“Je eerste afspraak bij de Reclassering is overmorgen. Het is in Utrecht, omdat je daar het dichtst bij woont. Of woonde. Heb je een onderkomen?” John Lohorting knikte vaag en nam het afspraakkaartje aan. Een half uur later stapte hij op de trein naar Utrecht, bang om te vergeten waar hij twee dagen later moest zijn.

Er stonden drie kinderen langs de Oudegracht: twee speelden er viool en de derde danste rond met een hoed waar de mensen geld in gooiden. Op het bankje ertegenover ging hij zitten kijken naar de mensen die bij de kinderen stonden te kijken. De vrolijkheid en de ontspannen gezichten was hij niet meer gewend.

Hij kreeg trek. In het Inloophuis had hij vroeger wel eens gegeten, maar hij durfde niemand de weg te vragen. Een vrouw met een fiets kwam voor hem staan. Zij keek niet naar hem. Hij herkende haar toch. Ze leek op zijn oma, van wie hij vroeger alles kreeg wat hij eiste.

Toen ze verder liep, stond John op en begon haar te volgen.

Hij heeft een baan, iets met computers, maar die begint pas morgen. Op zijn bordje staat “Als u me vijfhonderd Euro kunt lenen, krijgt u het over een maand terug, want ik heb volgende maand een baan, maar tot die tijd geen geld om voor de hond te zorgen.” Cash is king, hoor je wel eens.

Die puppies zijn bij hem onder een brug geboren, niemand anders dan Farhid had aandacht voor zo’n zwanger teefje. Dat is Parijs ook.

Iemand gooide 20 Eurocent op zijn kleedje, die heeft hij nu in zijn zak, om niet het verkeerde voorbeeld te geven.

Wij zaten op de Internationale School in Toulouse, Ralph en ik. Zijn vader was een Amerikaan die werkte voor een vliegtuigbouwer en zijn stiefmoeder was Mexicaanse. Toen Ralph mij een keer had meegenomen naar huis, heeft ze tortilla’s gemaakt. Ze kneedde zelf het deeg van maïsmeel en de eerste die uit de koekepan kwam mochten we gelijk opeten. Vers, knapperig en nog warm. Ze stond zo te glunderen, ze had er plezier in om ons een plezier te doen.

We gingen op excursie naar Parijs. Dat kwam mooi uit, want zijn stiefmoeder moest naar familie in Mexico. Als we terugkwamen, zou zij nog niet terug zijn. Dan mocht Javier twee nachten bij ons thuis logeren, maar zo is het niet gegaan.

Hij wist dat ze daar de Mexicaanse griep had gekregen, maar ze kreeg op tijd die virusremmer. Op deze foto is het drie uur geleden dat hij heeft gehoord dat ze toch is gestorven. ‘s Avonds is hij toen vanuit Parijs naar Mexico gevlogen.

Hij kwam niet meer op school terug en ik ben hem uit het oog verloren.