Nu staat ze in de hamerende hitte te wachten op het begin van de opname. Haar tegenspeler zal onder water komen aanzwemmen en haar ontkleden, en een onderwatercamera zal dat vastleggen.

Vorige week was een jongetje van een jaar of negen betrapt op winkeldiefstal. Een politieagent was gekomen. Zweet dampte op de ramen van het kantoortje van de winkelchef. Een troel met een zonnebril op kwam het jong ophalen.

Mensen keken toe toen die twee door de winkel naar de uitgang liepen, gevolgd door de agent. “Het is niet mijn kind,” riep ze naar hen. “Ik pas alleen maar op hem.” Er werd gelachen om die laatste zin. “Het is niet mijn kind,” herhaalde ze, “zijn moeder is bezig met haar filmcarrière.” De jongen rukte zich los en rende de winkel uit. De agent riep “hé!”.

De dag daarop werd Madiekes zoontje Ronny zes.

We stonden bij een fonkelnieuwe marmeren fontein. Het verbaasde me dat er al zo veel muntjes in geworpen waren. Luciënne pakte haar portemonnee om ook haar geluk af te dwingen. Toen ze de portemonnee terugstopte, werd hij uit haar handen gegrist door de vrouw die naast haar stond.

Dit is nog helder. Dit klopt waarschijnlijk wel.

Ik zit de vrouw op de hielen en zie dat ze de portemonnee overgeeft, maar niet aan wie. Als ik haar inhaal duw ik haar tegen de grond.

“Zulke agressieve vuile streken pikken we niet in onze stad,” zegt een hoge politie-officier tegen mij. Ik onderteken de tekst van mijn verhoor.

“Wat jij doet moet jij weten, ik…” is het laatste wat ik Luciënne hoor zeggen. Ik geloof dat ze dezelfde schoudertas draagt als toen.

Morgen moet ik voorkomen.

“Arlu, kom,” zei Relja op een maandagochtend in 1994. Arlu snurkte als een dronken tor en toen hij ontwaakte was Relja vertrokken. “Hij stapte op een trein die kant uit,” zei Relja’s moeder en ze wees richting lichtgroene velden, grijsblauwe heuvels en het verlossende buitenland.

Arlu vond hem in Shase, waar zijn muziek uit een kroegje fladderde. Daar kocht Arlu voor twee glazen ţuică een accordeon en begon over de knoppen van het instrument te ritselen. Nog altijd kijkt hij de kunst af bij zijn vriend, hoe goed hij inmiddels zelf ook speelt.

Deze onopzettelijke clowns hebben een verlaten podium gevonden. Nu maken zij Utrecht melancholisch. Arlu doet alsof zijn handen dode vogeltjes zijn die hij tot leven wekt. Als ik een circus had, nam ik ze in dienst. Maar hopelijk zijn ze op hun best in deze misère en worden ze nooit beroemd.

PoëzieCafé Achterberg zit stampvol lui van een carnavalsvereniging. Willem vindt zijn gasten dom: ze zuipen terwijl het buiten licht is en ze hossen op hun carnavalshits. De derde keer “De warme balletjes van de koningin” wordt hem te veel.

Twee uitgedoste gasten komen aanfietsen door de regen, ze horen de muziek en kijken zijn kant uit. Een draagt een tas van een snackbar. Willem wijst naar het verderop gelegen etablissement en ze steken hun hand op om hem te bedanken. Nu loopt hij naar de bar en grijpt de microfoon.

“Dames en heren, twee leden van uw vereniging zijn hier verderop naar binnen gegaan. Ze hebben daar een verrassing voor u, en het moet u niet verbazen als het iets te eten is. Dan gaan wij hier weer verder met echte poëzie.” Hij is zelf verbaasd over de uitwerking van zijn woorden. De zaak stroomt leeg en het laatste bestuurslid zegt nog: “Het is bizar, we hadden nou juist bij u afgesproken vanwege de poëzie.” Willem zegt niets. “Ze rijmen toch allemaal, onze carnavalskrakers?”

Bertus ontmoette zijn vriend Vick toen ze schuilden voor een hagelbui. Het was november 2005. De hagel was als een bombardement van stenen en de mensen die samen stonden onder de luifel van een audiowinkel voelden hun angst voor de elementen. Vick aaide Xavier, de hond van Bertus, die met zijn staart tussen de poten stond.

Vier jaar zijn Vick en Bertus nu vrienden. Voor Bertus is het alsof zijn leven is gaan bloeien na die ene bui. Vorige week, op Vicks verjaardag, zijn ze voor het eerst gaan zoenen en verscheen de liefde aan de hemel.

Vandaag zei Vick met zijn rustige stem: “Bertus, ik ga terug naar Engeland, ik moet nu echt voor mijn moeder gaan zorgen. Mijn spullen zijn opgeslagen en ik vlieg vanavond, want ik weet dat je me zou willen tegenhouden. Dadelijk loop ik naar het station, misschien heb je zin om mee te lopen, dan zwaai je me daar uit.”

Bertus kan door zijn tranen de weg niet meer zien. Ze hebben elkaar gekust en Vick is verder gelopen. Xavier kijkt hem na.