Waar ben je nou?
…
Ik heb het hartstikke koud, ik ga hier niet langer zitten wachten met die spullen.
…
Nee, ik kan er niet de hele middag mee sjouwen, ik ga naar het museum en ik heb een afspraak bij een uitzendbureau.
…
Natuurlijk, het was heel fijn dat ik kleren van je vriendin mocht lenen, maar ik heb zelf warme kleren gekocht en die van haar heb ik hier bij me in een grote tas. Dat hadden we toch afgesproken?
…
Ja, dat was mijn fout: in Europa is het zomer, maar ik heb gewoon geen zin om hier nog langer te vernikkelen.
…
Jij zou hier om twee uur zijn en dat is nu drie kwartier geleden.
…
In elk geval meer dan een kwartier. Dat voelt lang hoor, als het zo koud is.
…
Nee, ik ga niet nog een kwartiertje wachten.
…
Broertje, ik weet het goed gemaakt. Ik zal hem hier schuin tegenover afleveren bij die souvenirwinkel waar jij vroeger gewerkt hebt, dan vraag je daar maar naar een rode tas met dameskleren.

Maar wel altijd bezig met explosieven. Chemicus, technicus, uitvinder. Maakte zijn eigen vuurwerk. Niet allemaal legaal natuurlijk, maar hier op het strand kun je een beetje vrijbuiteren. Dus naar de Landmacht, de Mijnopruimingsdienst. Vooraan gaan staan toen ze jongens nodig hadden voor Afghanistan. Tegen zijn vriendin heeft hij gezegd: Ze kunnen beter mij sturen, dan een oetlul die er geen verstand van heeft.

Op de eerste rit van zijn kamp naar een opruimingsklus zijn ze op een bermbom gereden. Zijn stoffelijk overschot is nog niet hier, maar zijn vrienden steken vast vuurwerk voor hem af. Zulk goedkoop prutvuurwerk, dat ik er als zus van Ray niks mee te maken wil hebben. Je gaat bij de begrafenis van een hele goeie kok toch ook geen lauwe bitterballen serveren, of ben ik nou gek?

Venus, Angela’s dochter van 17, heeft vorige maand drie vriendjes versleten. Van de taart die Angela had gebakken voor de logeerpartij van het vriendje Ryan, konden ze de volgende dag nog eten toen ene Robin voor het eerst mee naar huis kwam.

Toen Angela zelf 17 was, hielden haar ouders haar strak. Logeerpartijen waren er niet bij. Zoenen was gevaarlijk en naar bed gaan verboden. Gezeglijk als Angela was, bleef ze maagd tot ze zich op haar 24ste verjaardag had verloofd met Chen, de enige Aziaat op het Textiles College.

Venus heeft gisteren aangekondigd het ouderlijk huis te verlaten: “Jij kijkt wel blij, hoor mam, maar ik kan er niet tegen dat je zo jaloers doet.” Ze voegde eraan toe: “En als ik er weer tegen kan, dan kom ik wel terug.” Chen heeft geantwoord dat een Chinees spreekwoord zegt dat een familienest geen duiventil is.

Angela heeft een uur later opnieuw de e-mail geopend met de uitnodiging van Textiles College om Free Hugs te gaan geven in de buurt van Central Park. Met iedere omhelzing bevrijdt Angela vandaag zichzelf.

In deze stad zouden ze vanavond onze overgrootvader herdenken, in een kerk op een heuvel, had mijn zus ontdekt. Maar niet deze kerk, en niet deze heuvel. Ik vond het een slecht idee om “de familie te representeren”. Het soort idee dat opkomt bij mensen voor wie niets te gek is, mensen die zich levensgenieter noemen, zoals mijn zus, die meestal verliefd is op een vreemdeling, een beroemdheid of, zoals nu, op een vent in een rolstoel. Alles moet maar kunnen.

Mijn broer zou de route uitstippelen. Waarschijnlijk zijn we niet eens in de goede stad, want waar de Heilige Étiennekerk is, weet niemand ons te vertellen. “Hij ligt tegen een heuvel, aan deze kant van de rivier,” zegt mijn broer verontschuldigend als een dolgedraaide tomtom. Zijn vriendinnetje knikt – waarom zij mee moest is mij ook een raadsel.

De drie kinderen van onze ouders lopen nu zwijgend in hun lijden. Mijn vader was de meest verstandige, mijn moeder de meest vurige, en ik degene die het minst begeerde. Maar dan ontkom je niet aan wat de anderen je aandoen.

Nu staat ze in de hamerende hitte te wachten op het begin van de opname. Haar tegenspeler zal onder water komen aanzwemmen en haar ontkleden, en een onderwatercamera zal dat vastleggen.

Vorige week was een jongetje van een jaar of negen betrapt op winkeldiefstal. Een politieagent was gekomen. Zweet dampte op de ramen van het kantoortje van de winkelchef. Een troel met een zonnebril op kwam het jong ophalen.

Mensen keken toe toen die twee door de winkel naar de uitgang liepen, gevolgd door de agent. “Het is niet mijn kind,” riep ze naar hen. “Ik pas alleen maar op hem.” Er werd gelachen om die laatste zin. “Het is niet mijn kind,” herhaalde ze, “zijn moeder is bezig met haar filmcarrière.” De jongen rukte zich los en rende de winkel uit. De agent riep “hé!”.

De dag daarop werd Madiekes zoontje Ronny zes.