fulco wordt gevolgd…

Maanwolken

Iedereen boven de twaalf wist wat liefdesverdriet is, behalve de zestigjarige Fulco. Om treurige verhalen, films en popsongs over de liefde lachte hij.

Hij wandelde langs het water. Hij zag de volle maan, dwars door wolken en takken, en lachte. “Zij is vredig zonder iets van mij te verlangen. Net zo min verlang ik iets van haar. Zij is een woest brok steen en ik ben Fulco. Op afstand houden wij van elkaar. De maan en ik, wij zijn het perfecte stel.”

Hij hoorde een eendenjong piepen dat probeerde tegen de steile oever op te klimmen. Hij zette het op de kant. Toen volgde het beestje hem naar huis. Het sprong over zijn schoen de gang in toen Fulco probeerde het dier buiten te houden. Het vrat etensresten van de kamervloer. Fulco moest erom lachen. Op een stapeltje kranten viel het uitgeput in slaap. Fulco deed heel stil.

De volgende ochtend was het beestje koud als de dood. Fulco voelde iets krimpen in zijn borst, beet op zijn lip en mompelde: “Dat is niet eerlijk. Dat zou de maan nooit doen.”

  • Share/Bookmark
Gewinkt op vrijdag, december 4th, 2009 under Uncategorized.

hoe vond je deze?