Iedereen boven de twaalf wist wat liefdesverdriet is, behalve de zestigjarige Fulco. Om treurige verhalen, films en popsongs over de liefde lachte hij.
Hij wandelde langs het water. Hij zag de volle maan, dwars door wolken en takken, en lachte. “Zij is vredig zonder iets van mij te verlangen. Net zo min verlang ik iets van haar. Zij is een woest brok steen en ik ben Fulco. Op afstand houden wij van elkaar. De maan en ik, wij zijn het perfecte stel.”
Hij hoorde een eendenjong piepen dat probeerde tegen de steile oever op te klimmen. Hij zette het op de kant. Toen volgde het beestje hem naar huis. Het sprong over zijn schoen de gang in toen Fulco probeerde het dier buiten te houden. Het vrat etensresten van de kamervloer. Fulco moest erom lachen. Op een stapeltje kranten viel het uitgeput in slaap. Fulco deed heel stil.
De volgende ochtend was het beestje koud als de dood. Fulco voelde iets krimpen in zijn borst, beet op zijn lip en mompelde: “Dat is niet eerlijk. Dat zou de maan nooit doen.”
▶hoe vond je deze?
Alle ochtenden sinds dit voorjaar was Lotte wakker geworden als Wadid verdwenen was. Dan sliep ze verder en droomde over hem,of over haar reis door het heelal. Met Wadid, de bedoeïen zonder bekende herkomst, zonder vaste verblijfplaats en zonder bestemming.
Dit keer was ze opgestaan en wachtte. Het theelichtje liet wolkjes van licht over de muren stuiven. Zijn kleren van gisteren lagen er zoals hij ze had uitgetrokken. In de gang keken twee half in elkaar gepropte plastic tassen haar aan als schuldbewuste ogen. Ze waren van een kledingwinkel waarvan ze niet dacht dat Wadid er iets zou kopen.
Toen de vleermuizen hun rustplekken hadden hervonden, is Lotte naar het park gegaan waar ze Wadid vorig jaar rond deze tijd had leren kennen. Iets in haar zei dat Wadid de trekvogel daarvandaan zou vertrekken.
Aan het eind van de middag wist haar vriendin Gôda haar te vinden. Ook zij kon niet zeggen waar Wadid gebleven was, maar ze gebood Lotte om haar schoenen aan te doen en op te staan.
▶hoe vond je deze?
Wij zaten op de Internationale School in Toulouse, Ralph en ik. Zijn vader was een Amerikaan die werkte voor een vliegtuigbouwer en zijn stiefmoeder was Mexicaanse. Toen Ralph mij een keer had meegenomen naar huis, heeft ze tortilla’s gemaakt. Ze kneedde zelf het deeg van maïsmeel en de eerste die uit de koekepan kwam mochten we gelijk opeten. Vers, knapperig en nog warm. Ze stond zo te glunderen, ze had er plezier in om ons een plezier te doen.
We gingen op excursie naar Parijs. Dat kwam mooi uit, want zijn stiefmoeder moest naar familie in Mexico. Als we terugkwamen, zou zij nog niet terug zijn. Dan mocht Javier twee nachten bij ons thuis logeren, maar zo is het niet gegaan.
Hij wist dat ze daar de Mexicaanse griep had gekregen, maar ze kreeg op tijd die virusremmer. Op deze foto is het drie uur geleden dat hij heeft gehoord dat ze toch is gestorven. ‘s Avonds is hij toen vanuit Parijs naar Mexico gevlogen.
Hij kwam niet meer op school terug en ik ben hem uit het oog verloren.
▶hoe vond je deze?
